ملاقاة وديدن تو مىشود را قرار دادم ، واگر با اين همه خواسته أم را رد كنى اميدهايم از توبه يأس مبدل مىگردد ، همچون مالكي كه از بنده خود گناهانى ديده وأو را از درگاهش طرد نموده ، وآقايى كه از بنده اش عيوبى ملاحظه نموده واز جوابش سرباز مىزند . واي بر من اگر رحمت گسترده ات مرا فرا نگيرد ، اگر مرا از درگاهت طرد كنى ، بعد از درگاهت به درگاه چه كسى مراجعه كنم . واگر براي دعايم درهاى قبول را گشوده ، ومرا به رساندن به آرزوهايم شادمان گردانى ، همچون مالكي مىباشى كه لطف وبخششى را آغاز نموده ، ودوست دارد آن را به انجام رساند ، ومولايى كه لغزش بنده اش را ناديده انگاشته وبه أو رحم نموده است . ودر اين حالت نمىدانم كدام نعمتت را شكر گذارم ، آيا آن هنگام كه به فضل وبخششت از من خشنود شده ، وگذشته هايم را بر من ببخشائى ، يا آنگاه كه با آغاز نمودن كرم واحسان بر عفو وبخششت مىافزايى . پروردگارا ! خواسته أم در اين جايگاه ، يعنى جايگاه بنده فقير نا اميد ، آنست كه گناهان گذشته أم را آمرزيده ، ودر باقيمانده عمرم مرا از گناه بازدارى ، وپدر ومادرم كه دور از خانه وخانواده وغريبانه در زير خاكها قرار دارند را مورد آمرزش قرار دهى . تنهائيشان را با أنوار احسانت از بين برده ، ووحشتشان را با آثار غفران